mandag 16. oktober 2017

Bok 77 2017: "Deltagende observasjon" av Katrine Fangen

Denne boka ligg litt i ytterkant av det vi har som pensum, då observasjon berre er ein av mange metodar vi kan bruke i masteroppgåvene våre. Deltagande observasjon er ein av variantane av slik observasjon, så derfor blir det svært detaljert om eit lite tema. Når det er sagt, så er denne boka lett å lese og forstå - mykje på grunn av dei mange døma frå Fangens eiga forsking. Spesielt interessant syntest eg det var å lese om korleis ho hadde forska på norske nynazistar.


søndag 15. oktober 2017

Tidleg krøkast

"Mamma, kan du lære mej å stryke skjorter?"

Mora trudde ikkje sine eigne øyrer, men ein slik førespurnad seier ein ikkje nei til. Ikkje at eg er nokon spesialist på området, men eg har no litt basiskunnskap inne. Minstemann likar godt alt som har med apparat og maskiner å gjere, og han begynte straks å utforske strykejarnet. No er han i sving med ein stabel skjorter han har fått arva frå Storegut. Eit vakkert syn!

Stigedalen revisited

Laurdag skulle vi til tettbygde strok for å handle litt, og då vart det til at vi stoppa på Stigedalen og gjekk tur der. Det vart min tredje tur på Stigedalen denne veka, men det gjorde no ingenting. Det viktigaste er å kome seg ut, trass i regn og vind!

fredag 13. oktober 2017

Pytontur på Stigedalen

I dag var planen eigentleg å gå på Keipen, men regn og vind gjorde at me heldigvis ombestemte oss. Turen gjekk i staden til "Tua", der me parkerte og gjekk innover til vegs ende (same tur som eg gjekk måndag). Det viktigaste er å få mosjon, frisk luft og kvalitetstid, ikkje å kome seg opp på høge fjell!

Då ungane var små, hadde me noko som heitte "pytontur", der me kledde oss godt og gjekk ut i ruskevêret. Spesielt Storegut hadde behov for å bli lufta kvar dag. No er han ein fredeleg fyr, men det er likevel godt å kome seg ut. Dørstokkmila er det verste, deretter blir turen ein leik.

Inne i Asbjørn-hytta

torsdag 12. oktober 2017

Bok 76 2017: "Forskningsmetoder i utdanningsvitenskap" av Edvard Befring

Nok ein gong har eg lese ei fagbok som var relativt enkelt skrive, med mykje det same innhaldet som i fleire andre pensumbøker når det gjeld metode og etikk. Det som skil denne boka frå andre eg har lese, er at den på mange måtar kan sjåast på som ei handbok i kva metodar og design ein vil/bør velje når ein skriv ei masteroppgåve. Kanskje er ikkje boka så relevant til eksamen, men den er svært inspirerande når ein tenkjer på kva ein vil skrive om. Dei eg studerer saman med som studerer på heiltid, har begynt på masteroppgåva si allereie, så for dei må dette vere meir rette tidspunktet å lese ei slik bokpå enn for oss deltidsstudentane, som er mest opptekne av å greie eksamen i desember.

tirsdag 10. oktober 2017

Bok 75 2017: "Ensomheten" av Ketil Bjørnstad

I denne romanen følgjer vi to hovudpersonar vekselvis, og dei strir med problem på kvar sin kant. Susanne bur aleine med katten sin og har eit forhold til ein gift mann, medan Oscar er skild og slit med anger og sorg over dei han har mist i livet sitt. Begge er på ein måte fangar av fortida, på kvar sin måte. I og med at dei spelar i same orkester, ligg det i lufta at dei kjem til å møtast.

Lydbokversjonen er truleg å foretrekke, for dei to personane vert skilde ved at dei ulike delane vert lese av vekselvis ei kvinne og ein mann. Slik vert dei to parallellhandlingane tydeleggjorde for lesaren.

Eg likte boka svært godt, sjølv om eg synest Bjørnstad til tider har eit noko arkaisk språk. Det eg likar, er først og fremst refleksjonane som personane har, og som eg finn interessante å dvele ved. Dei stiller til dømes spørsmål ved dei vala dei har gjort i liet, og korleis dei sjølve har rettferdiggjort desse vala for seg sjølve eller slite med skuldkjensle. Dette er spørsmål mange kan kjenne seg att i, og boka får dermed ei meir allmenn tyding enn berre å vere ei forteljing om to karakterar.

Bok 74 2017: "Innføring i pedagogisk forskningsmetode" av Thor Arnfinn Kleven m.fl.

Denne læreboka er svært innhaldsrik og nyttig for studiet eg tek. Den omhandlar både kvalitativ og kvantitativ metode, og i tillegg statistikk, etikk og vitskapsteori. Eigentleg burde eg ha lese den før alle andre pensumbøker, men det får så vere. Eg blir nok nøydd til å ta den fram att når det lid mot eksamen, men eg må seie at dette var ei bok som ikkje var så tung å lese som mykje anna eg fordjupar meg i.

Stigedalen

Måndag ettermiddag/kveld gjekk vi tur frå parkeringsplassen på Tua og innover vegen mot Movatnet. Det er ein fin og ganske lang tur, og det er avslappande å gå på grusveg når det er så vått i marka. Meir enn 16000 skritt vart det, og det gjorde godt etter ein lang dag med nasen ned i bøkene.

søndag 8. oktober 2017

Bok 73 2017: "Kvinnen med rødt hår" av Orhan Pamuk

Cem arbeider som læregut for ein brønngravar då han forelska seg djupt i ei eldre, gift og raudhåra kvinne. Dramatiske ting skjer, og hendingane pregar Cem når han reiser frå staden og tek til på eit heilt annleis liv. Då fortida innhentar han, viser det seg at alt var annleis enn han har trudd. Mot slutten forstår vi at boka vi har lese ikkje er det vi har trudd heller.

Parallelt er Cem oppteken av Ødipus, av fadermord og etikk, så boka har fleire lag enn den reine handlinga. Ein får òg eit visst innsyn i nyare tyrkisk historie og kultur.

Eg likte boka svært godt, spesielt fordi den var så uføreseieleg.



Tur til Mjeltevika

I dag fekk eg med dei to mellomste på tur i nærmiljøet, medan Minstemann var på huset og spelte saman med Naboguten.




lørdag 7. oktober 2017

Besøk hos besteforeldra

I dag hadde vi ein uvanleg treig start på dagen, som det høver på første feriedag, og så reiste vi av garde for å handle inn mat og besøke besteforeldra. Det var eit triveleg gjensyn, spesielt for Storegut, som har vore heimanfrå sidan 18. august.

fredag 6. oktober 2017

Haustferie

Storegut kom heim frå folkehøgskulen og Veslejenta kom etter kvart heim frå hybel- og selskapsliv, så no er gjengen samla for å feriere nokre dagar. Charlie har hatt ein spennande ettermiddag/kveld der folk har kome og gått utan at han har skjøna kva som skjedde. Han går frå fang til fang og storkosar seg som familiens midtpunkt.

torsdag 5. oktober 2017

Polenkveld 2017

Så var det Minstemann sin tur det skulle handle om - og alle dei andre i niande og tiande klasse som for ei tid attende reiste til Poen og Tyskland på aktiv fredsreise. Heile ni år har gått sidan Eldstejenta reiste på ein tilsvarande tur, og eg er så glad for at alle fire ungane mine har fått ei slik oppleving.

Iår var det frivillig å halde presentasjon, og heile ni elevar gjorde det, deriblant Minstemann, somsnakka om den kalde krigen. Eg filma nesten heile innlegget hans slik at besteforeldre, anna slekt og storesøslena langt vekk kan få sjå. Punlikumsmengda var ei anna då dei to eldste var i same alder.

Åtte andre elevar heldt foredrag, medan resten av elevane hadde gjort eit dskriftleg arbeid eller halde foredrag for klassen. I salen i kveldsat elevar, tidlegare elevar, foreldre, besteforeldre, elevar frå ein annan skule og foreldra deira og enda fleire, så det må ha vore avskrekkande for mange,

Etter programmet vart det sal av mat og kaffi, som vi plar ha her på bygda.



søndag 1. oktober 2017

The Kids are back

Og dermed vankar det smoothie, kaffi og godteri - og ein kjekk serie på tv. Livet, altså :)

lørdag 30. september 2017

Bok 72 2017: "Skapte virkeligheter" av Tor Halfdan Aase og Erik Fossaskåret

Undertittelen på boka er "Om produksjon og tolkning av kvalitative data", og det seier i grunnen mykje. Boka er lett å lese og har mange døme som gjer stoffet forståeleg og interessant. Mykje handlar om etiske dilemma i forskingssituasjonar, og då fortel dei eit døme om ei kvinne på 1800-talet i Bergen som vart motvillig behandla ved at ein sprøyta leprabasillbefengt stoff inn i auget hennar. Resultatet var interessant og gav ny kunnskap om vaksine, men kvinna vart likevel høyrd då ho klaga på behandlinga. Sjølv om ho var spedalsk og dermed på botnen av samfunnet, vart ho høyrd  av dei høgare lag av samfunnet.

Bok 71 2017: "Lucie" av Amalie Skram

Denne boka er den tragiske forteljinga om Lucie, ei vakker ung kvinne med bakgrunn frå lågare lag som giftar seg med ein eldre mann av finare familie. Ekteskapet vert ikkje så lukkeleg, spesielt fordi han begynner å skjemmast av henne og fortida hennar. Lucie søkjer ut av heimen for å oppleve noko betre, og ein kveld vert ho valdteken av ein fæl fyr med ein føflekk på kinnet. Då ho etter dette viser seg å vere gravid, er tragedien eit faktum.

Eg les litteratur frå slutten av 1800-talet saman med elevane for tida, og denne boka er eit strålande døme på at Amalie Skram bør nemnast som ein av dei store forfattarane frå perioden.

torsdag 28. september 2017

Bok 70 2017: "Verdens ende" av Ketil Bjørnstad

Denne boka fortel historia om Aslak, som lever saman med dottera si. Då han skal ta henne med til mora, som han er separert frå, døyr jenta etter å ha blitt hardt skadd i ei flyulukke. På mange måtar handlar boka om sorg, men òg om mobbing og utestenging, om hemn og om forhold mellom menneske på fleire ulike plan. Det er ei veldig fin bok som gir rom for mykje ettertanke.

onsdag 27. september 2017

Bok 69 2017: "Det kvalitative forskningsintervju" av Steinar Kvale og Svend Brinkmann

Nok ei pensumbok ligg i bunken for ein gongs gjennomlesing, så får vi sjå om det blir fleire. Då eg studerte i min ungdom, las eg alltid pensum fleire gonger, men det blir knapt med tid når ein skal ha andre tidkrevjande aktivitetar i kvardagen. Uansett må eg med eit letta sukk konkludere med at dette var ei bok eg forstod mykje av, og som gav mange gode refleksjonar for seinare bruk. Her var mange gode innspel når det gjeld utforming og tolking av intervju, og boka var dessutan rimeleg lett å lese. No håpar eg at resten av pensum er like lett å kome gjennom, og at det berre blir statistikken eg må slite med.

mandag 25. september 2017

Oslohelg med kids, kattar og klovnar

Fredag tok eg med meg dei to yngste avleggarane på flyet rett etter jobb. Reisemålet var Oslo, og vi tilbragte helga der saman med Eldstejenta. Ho bur på Grünerløkka, medan vi låg på Thon Spectrum Hotel. Det var eit fint hptell med nydeleg frukost - men med elendig ekstraseng. Minstemann hadde panta enkelseng dersom der var ei dobbeltseng og ei enkel, sidan systera hadde hatt den luksusen i Dublin i sommar, men han tapte altså denne gongen òg. Det gjekk bra når han sov, men var verre når han var vaken og skulle sitje i senga.

Målet med turen var først og fremst å sjå musikalen Cats på Oslo Spektrum laurdag ettermiddag, men vi fekk òg tid til shopping, restaurantbesøk, kino og marknad på Grünerløkka. Dei fleste av oss hadde ei fantastisk helg, trur eg, sjølv om Minstemann er ein fåmælt fyr. Etter musikalen kom han med eitt av sine gullkorn (framført med svært overberande tone): "Mamma, du grine ta en musikal om husdyr"...



Jensens Biffhus



På hotellet

Badet var enormt (universell utforming)

Minstemann på Gitarhuset



Laurdagslunsj, inspirert av Nora

Cats var fantastisk!

Nydeleg sushi i restauranten som ligg i huset der Eldstejenta bur. 



Byvandring laurdag kveld

Klare for "IT" på Saga kino 22.40

Bruktmarknad på Grünerløkka søndag føremiddag

onsdag 20. september 2017

Bok 68 2017: "Gretne gamle gubber" av Finn Bjelke

Boka har undertittelen "håndbok i surmuling", og er eit humoristisk skråblikk på dagens samfunn sett frå ein gretten, middelaldrande mann sin ståstad. Her er mange artige observasjonar, som til dømes korleis ein forventar at folk skal sitje på bussen, korleis middelaldrande menn oppfører seg på konsert og korleis det er å vere middelaldrande mann på festival, som Bjelke meiner er for ungdom. Noko av det han skriv er òg litt trist, som til dømes når han skriv om jula, og høyrest ut som eit barn som er skuffa over ikkje å ha fått det han ønska seg. Viss ein dreg dette litt langt, kan jula her bli ein metafor for heile livet, og då er det i alle fall trist.

Lydboka er ganske kort, noko som var kjekt som variasjon, men eg skulle gjerne høyrt meir. Det er forfattaren sjølv som les, og det er ofte veldig kjekt.

tirsdag 19. september 2017

Bok 67 2017: "Enhet og mangfold" av Kristen Ringdal

Dette er kanskje litt juks, då eg ikkje har lese heile boka, men "berre" dei 160 sidene av den som er pensum. Det er noko av det tyngste eg nokon gong har lese, og absolutt det eg har forstått minst av gjennom tidene. Emnet er stort sett statistikk, og mykje av boka går ut på å forklare formlar som eg ikkje skjønar bæret av, sjølv om eg skjønar døma og variablane og kan lese og forstå resultata. Det blir interessant å sjå om eg greier å bruke boka i neste omgang, når eg skal utarbeide eigne reknestykke, bruke formlar og jobbe med dataprogrammet SPSS. No veit eg i alle fall kvar eg finn dei ulike formlane, så får eg ta det derifrå. Eg gir ikkje opp. Enno.

mandag 18. september 2017

Bok 66 2017: "De tre musketerer" av Alexandre Dumas den eldre

Unge d'Artagnan kjem til Paris for å bli musketer, men allereie første dagen ertar han på seg tre menn til duell. Desse tre er musketerane Athos, Porthos og Aramis, og d'Artagnan endar opp med å følgje dei rundt på eventyr. Ikkje minst leitar dei etter ei mystisk kvinne i mykje av boka.

Boka er ein god og spennande klassikar, men eg har brukt lang tid på lese den og har dermed ikkje kome så djupt inn i handlinga som eg kunne ha gjort. Boka er på over 24 timar, og det vart litt lenge no når eg ikkje har CD-spelar i bilen. Trond Brænne les lydboka, og det gjer han på ein glimrande måte som hevar leseopplevinga.

Minstemann heime att!

Natt til førre søndag, altså for vel ei veke sidan, reiste 9. og 10. klasse ved Folkestad skule på aktiv fredsreise til Polen og Tyskland. Dermed har alle mine fire avleggarar fått vere med på ei slik reise, noko eg er utruleg takksam for. I kveld kom godguten heim til mor att, og der vanka det sjølvsagt mat og tv - og musikkutstyr i kjellaren. Det hadde kome ein pakke medan han var vekk, og eg trur han hadde behov for å vere litt aleine. Han har berre fått fortalt litt frå turen, men det kjem nok meir etter kvart som han får kvilt seg ut. Det er godt å ha han trygt heime att, og alt har visst gått bra denne gongen òg.

Om statistikk og strategi

Etter valet har det endeleg opna seg nokre tidslommer der eg kan få begynne å lese pensumlitteratur, og for tida balar eg fælt med å skjøne statistikk-delen. Eg sit og les side opp og side ned utan å skjøne meir enn ein ukjend prosentdel (la oss kalle den x). Gamle minne om keisame mattetimar veltar innover meg, og eg hugsar vagt at eg datt av lasset ein gong på 80-talet då eg vart beden om å fylle inn tal i for meg uforståelege formlar. Hovudet mitt taklar kroner og kvadratmeter, men eg tiltar fort når eg ser meir kompliserte rekneoperasjonar. Å skjøne statistikk, altså å lese resultat, er eg derimot relativ trena til.

Når eg slit som verst, tenkjer eg av og til: Kjenn kor det følest. Slik har elevar det, kanskje kvar dag, kanskje i mine timar. Det er lærdom i alt, som eg plar seie.

Strategien min, som er lauseleg basert på motivasjonsteorien eg las våren 2016, er å lese gjennom alt pensum uansett om eg ikkje skjønar det. Eitt kapittel for dag var målet, og så les eg noko anna etterpå. Ei hyggeleg lita bok om kvalitative forskingsintervju, til dømes, der alt gir meining og er nesten innlysande.

Midt i lesinga i dag vart eg sitjande og drøyme i halvsøvne at eg gjekk på kurs i japansk kalligrafi. Tolkinga av den draumen gir seg vel sjølv.

lørdag 16. september 2017

Vente på våren

For ei tid attende kjøpte eg inn nokre blomsterlaukar, og i dag hadde eg tid og lyst til å plante dei. Det har regna mykje i det siste, og ugraset veks enno, men det er ikkje så freistande å styre i hagen no når sommaren er over. Eg veit at eg kjem til å glede meg mykje over narsissar, tulipanar og krokus i bedet til våren, så dagens vesle innsats er ei slags investering. Ein bør alltid styre med noko i hagen, for det inneber så mykje optimisme og framtidstru.

Tur på Stigedalen

I dag måtte Veslejenta og eg ein tur på butikk, og då vart det til at vi tok med oss hunden i bilen til Eid og stogga på Stigedalen på veg heim. Vi gjekk inn til Sagesetra, men like etter kom ein mann med oransje klede og vifta mot oss på avstand, noko vi tolka som eit teikn på at vi skulle snu og gå attende til bilen. Om han var jeger eller sauebonde veit eg ikkje, men eg skulle ønske dei kunne henge opp ein plakat ved starten av vegen dersom dei ikkje vil ha ferdsel på grunn av slike aktivitetar.

Vinklubb

Fredag kveld var det ny vinklubb, denne gongen på Folkestad. Ein sambygding med 8-setar var grei og køyrde ut ein heil gjeng, men heim for vi i fleire puljar. Vi fekk servert nydeleg mat og vin, og praten gjekk særs høglydt om alt frå politikk og religion til den lokale 17. mai-feiringa. Ein særs triveleg kveld!
Veslejenta tok bilete av meg før eg for

søndag 10. september 2017

Med Loen Skylift til Hoven (1011 moh)

Sidan eg har jentene heime, og ingen søner i huset, vart det i dag jentetur til Loen. Eg har lenge hatt lyst til å ta gondolbanen opp på fjellet Hoven, og i dag hadde vi både tid og lyst. Sidan fleire av oss har høgdeskrekk, var det ei ekstra utfordring, men det gjekk veldig fint. Banen bevegde seg utan dramatiske rørsler eller lydar. Vel oppe gjekk vi litt rundt og såg og fotograferte, deretter åt vi middag i restauranten. Det vart ein særs triveleg dag, og ein av dei beste fjellturane eg har vore på. Ein annan gong skal eg ha på fjellskor og gå litt rundt, men i dag var det kjekt berre å kome opp for å sjå.










Ny kjøleskapsmagnet :D